Yazmak, benim için bir tutku değil, bir nefes alma biçimi. Kendimi bildim bileli elimde bir kalem, önümde beyaz bir kağıt... Çocukluğumun o tozlu raflarında sakladığım günlükler, aslında bugün yazdığım çocuk kitaplarının ve şiirlerin temelini oluşturuyormuş.
İlk başlarda sadece kendim için yazıyordum. Duygularımı, hayallerimi, kimseye söyleyemediğim o minik sırları kağıda dökmek beni özgürleştiriyordu. Zamanla bu satırlar başkalarına da dokunmaya başladı.
Neden Çocuk Edebiyatı?
Çocukların dünyası o kadar saf ve sınırsız ki... Onlara bir masal anlatırken aslında kendi içimdeki o hiç büyümeyen çocuğa da sesleniyorum. "Mutlu Balık" hikayesini yazarken, her çocuğun içindeki o keşfetme arzusunu tetiklemek istedim.
Yazarlık yolculuğu bazen sarp yollarla dolu olsa da, bir çocuğun kitabımı okurken gözlerindeki o parıltıyı görmek her şeye değiyor.